لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

در این مقاله، یک تحلیل عددی برای یک حفره چهار گوش پر شده از ماده متخلخل غیر ایزوتروپ ارایه شده است. دیواره های افقی به صورت آدیاباتیک و غیرقابل نفوذ در نظر گرفته شده، در حالی که دیواره های جانبی در دما و غلظت ثابت نگه داشته است. نیروی شناوری ناشی از حرکت سیال مدنظر بوده است، برای دو حالت حدی که انتقال حرارت غالب باشد (N£1) و یا انتقال جرم غالب باشد (N³1) آنالیز مقیاسی جابه جایی به منظور تعیین درجه بزرگی پارامترها در رژیم لایه مرزی به کار برده شده است. به ویژه، تاثیر خواص غیرایزوتروپیک روی بررسی انتقال جرم و حرارت در نظر گرفته شده است. تغییرات عدد ناسلت و شروود بر حسب مقادیر "نسبت نفوذ پذیری" برای محدوده وسیعی از اعداد ریلی حرارتی، نیروی شناوری و عدد لوئیس ارایه شده است. نتیجه ها نشان داده است که ویژگی های غیر ایزوتروپیک محیط متخلخل، به طور مشخص نرخ انتقال جرم و حرارت را نسبت به حالت ایزوتروپ تغییر می دهند.

جابه­ جایی فضایی جمعیت صرفاً یک پدیده کالبدی نیست؛ بلکه مسائل جدایی اجتماعی، اقتصادی، گسست پیوند­های طبیعی و عاطفی جمعیت از محیط قبلی، مشکلاتی را در سازگاری با محیط جدید و کیفیت زندگی ایجاد می­ کند. در همین راستا پژوهش حاضر درصدد بررسی تأثیر اسکان مجدد بر کیفیت زندگی از طریق شاخص­ های ابعاد اقتصادی، اجتماعی- فرهنگی، زیست ­محیطی و کالبدی در روستاهای جابه­ جا شده استان خوزستان است. روش تحقیق، توصیفی - تحلیلی و جامعه آماری شامل سرپرستان خانوار چهارده روستای جابه­ جا شده است. داده­ های مورد نیاز با استفاده از پرسش ­نامه محقق ساخته به دست آمد. نمونه ­گیری از جامعه آماری از طریق نمونه­ گیری تصادفی و از نوع طبقه­ ای بود که با استفاده از شیوه انتساب متناسب از میان 1816 سرپرست خانوار به تعداد 112 نفر در سال 1401 تعیین شد. در نهایت داده­ ها در قالب نرم ­افزار  SPSSو با استفاده از رگرسیون و تحلیل عاملی مورد پردازش قرار گرفت. نتایج نشان داد که بیشترین میزان رضایت خانوارهای جابه­ جا شده در حوزه­ های محیط زیست انسانی و کمترین رضایت در ارتباط با ساختار کالبدی بود. بر اساس تحلیل عاملی، جابه­ جایی روستاهای واقع در معرض خطر سوانح طبیعی در بهبود کیفیت زندگی روستاییان استان خوزستان مؤثر بوده است.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

در پژوهش حاضر، یک محفظه بسته چهارضلعی با هدف بیشینه سازی میزان انتقال حرارت جابه جایی طبیعی سیال خالص و نانوسیال های متفاوت مورد بررسی قرار گرفته است. معادلات حاکم بر مبنای سیال پایه به شکل بی بعد خود منتقل و با استفاده از روش المان محدود حل شدند. با بهره گیری از نتیجه های آزمایشگاهی موجود در پیشینه پژوهش و به منظور بررسی جامع رفتار حرارتی نانوسیال ها، دو عامل بی بعد جدید، یعنی عامل رسانش حرارتی (Nc) و عامل لزجت دینامیک (Nv) تعریف شده اند. عامل های یاد شده به جنس نانوذرات و سیال پایه، اندازه و شکل نانوذرات و دمای کارکرد نانوسیال بستگی دارند. استفاده از نانوذرات درون سیال پایه، باعث افزایش رسانایی حرارتی سیال عامل شده که در نتیجه آن امکان افزایش انتقال حرارت فراهم می شود. از طرفی بهینه سازی محفظه بسته نیز به تقویت هرچه بیشتر انتقال حرارت کمک شایانی می کند. به منظور بهینه سازی هندسی، دو عامل نسبت متناظر (نسبت ارتفاع به طول محفظه) و زاویه انحراف به عنوان متغیرهای بهینه سازی در نظر گرفته شده اند. بررسی ها برای اعداد رایلی گوناگون و کسرهای حجمی متفاوتی از نانوذرات به انجام رسیده است. نتیجه ها نشان می دهند که با افزایش عدد رایلی، از یک طرف محفظه بهینه باریک تر (افزایش نسبت متناظر) خواهد شد و از طرف دیگر زاویه انحراف محفظه نیز کاهش می یابد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مقدمه: در بالغین جابه جایی احشاء اغلب در طی یک تصویر برداری در اورژانس های حاد جراحی تشخیص داده می شود. در این پژوهش یک مورد آپاندیسیت حاد در یک خانم، که از وجود این ناهنجاری خود بی اطلاع بود، گزارش می شود .گزارش مورد: بیمار دختر 16 ساله ای بود که با شکایت درد شکمی شدید پذیرش شد. پس از معاینه بالینی، بیمار مبتلا به آپاندیسیت حاد تشخیص داده شد. در لاپاراتومی با شناسایی یک آپاندیس ملتهب در سمت چپ بدن، تشخیص آپاندیسیت تایید و همچنین وجود ناهنجاری نادر جابه جایی احشاء مطرح گردید. مطالعات تصویر برداری بعدی تشخیص جابه جایی احشاء را تایید کرد. بیمار با موفقیت آپاندکتومی را پشت سر گذاشت. علاوه بر این، بیمار یک کیست هموراژیک در تخمدان راست خود داشت که حین لاپاراتومی خارج گردید. بهبودی بعد از عمل بدون مشکل خاصی صورت گرفت. از آن جایی که گاهی بررسی های بالینی و مطالعات تصویر برداری در شناسایی جابه جایی احشاء با مشکل مواجه می شوند، لاپاراسکوپی یا لاپاراتومی در شناسایی و درمان اورژانس های جراحی حاد، به طور سریع و مؤثری، کمک کننده هستند.

واژه بست های ضمیری زبان فارسی غالباً در دورترین فاصله از پایه واقع می شوند؛ اما در برخی ساختارها قادرند به صورت بلافصل به پایه متصل شوند. توان تبیین این رفتار دوگانه می تواند محکی برای بررسی کارآمدی رویکردهای مختلف باشد. این جستار درپی آن است که مشخص کند آیا برای تعیین جایگاه تکواژها در سطح واژه، در زبان فارسی، به نظریة غیرواژگان گرای صرف توزیعی و حضور بخشی پسانحوی به نام صرف نیاز است؟ یا آنکه می توان با استفاده از سازوکارهای رایج در واژگان گرایی به تبیینی کارآمد دست یافت؟ برای این منظور، پس از معرفی مبانی نظری و آرای پژوهشگران پیشین، به تحلیل داده ها می پردازیم. تحلیل ها نشان می دهد که فرضیه های واژگان گرا توان تبیین این مسئله را ندارند که چرا واژه بست «-شون» در «خودشونی ها» و «خودی هاشون» دو جایگاه دارد؛ اما چنین امری در سایر ساختارها مجاز نیست. با تحلیل ساختارهای فوق در چارچوب صرف توزیعی مشخص شد که وجود عملیات های فرانحوی همچون جابه جایی موضعی و نوع مشخصه های موجود در هسته واژه بست و واژه پایه در تبیین رفتار واژه بست ضمیری موثر است.